REJESTR STRONNICTW I ZAKONÓW

 "W Erze Żelaznego Konsensusu nie ma miejsca na neutralność. Albo służysz Koronie i pijesz wodę z jadem, albo karmisz ogary
w lochach."


1. Wielka Straż Króla (Żelazne Kły)

Elitarna, bezwzględna formacja militarna powołana bezpośrednio przez monarchę. To oni kontrolują bramy miast, nadzorują wlewanie jadu do miejskich wodociągów i wykonują publiczne egzekucje na magach. Są prawą ręką tyranii i nie znają litości.

  • Dowódca: Soran – potężny, milczący wojownik, weteran czystek na Rubieżach. Człowiek o lodowatym spojrzeniu, którego samo imię budzi paraliżujący strach w slumsach. Plotki głoszą, że Soran osobiście zgładził ostatniego elfiego barda, który próbował śpiewać o wolności.

  • Dla graczy: Służba pod rozkazami Sorana to prestiż, ale i całkowite oddanie Koronie. Ich pancerze są ciężkie, kute z czarnego żelaza, a broń hartowana przeciwko magii.


2. Zakon Ortodoksji (Inkwizycja)

Religijno-alchemiczny odłam, który ściśle współpracuje z Królem. O ile Straż Króla to topór monarchy, o tyle Inkwizycja to jego mózg. To oni produkują „środki na chwasty” (jad), hodują Inkwizycyjne Ogary i prowadzą przesłuchania w podziemiach.

  • Cel: Całkowite oczyszczenie krainy z magii, elfów i jakichkolwiek śladów buntu. Uważają, że marazm i apatia ludzkości to jedyna droga do bezpiecznego pokoju.

  • Stosunek do Króla: Popierają go bezgranicznie, dopóki monarcha pozwala im na bezkarne polowania i badania nad magami.


3. Córki i Synowie Sitii (Ukryte Zbiorowisko)

Potajemna, rozproszona sieć buntowników, ukrywających się magów, elfów i radykałów, którzy sto lat po upadku swojej przywódczyni wciąż wierzą w jej powrót i odrodzenie dawnego świata.

  • Jak działają: Nie mają jednej bazy. Spotykają się nocami w ruinach starych kaplic, w kanałach pod Oakhaven lub głęboko w Mglistych Lasach. Rozpoznają się po tatuażach przedstawiających Martwe Oko lub skradzionych, starożytnych runach.

  • Cel: Sabotaż dostaw jadu, odbijanie więźniów z rąk Straży Sorana i wywołanie drugiej wielkiej rebelii, która stopi lód Żelaznego Konsensusu.


4. Konsorcjum Czarnego Rynku (Neutralni / Przemytnicy)

Gildia złodziei, kupców, dezerterów i aptekarzy, dla których wojna Korony z magią to po prostu doskonały biznes. Nie stoją po żadnej ze stron – interesuje ich wyłącznie zysk i przetrwanie.

  • Jak działają: Kontrolują nielegalne szlaki handlowe. To u nich ukrywający się mag może kupić alchemiczne blokery tłumiące Iskrę albo czystą wodę bez jadu (za potężne pieniądze).

  • Stosunek do władzy: Opłacają skorumpowanych strażników, ale gdy Soran lub jego ludzie wchodzą do dzielnicy, przemytnicy znikają jak cienie.


5. Łowcy Korony (The Crown Hounds)

Elitarna, wyspecjalizowana formacja bezwzględnych tropicieli, łowców nagród i zabójców, powołana do jednego celu – całkowitego wyłapywania uciekinierów, przemytników oraz ukrywających się magów. Nie kierują się ideologią czy religijnym fanatyzmem, a czystym zyskiem i prestiżem; za każdą „głowę” (żywą lub martwą) otrzymują od Korony gigantyczne nagrody w złocie.

  • Jak działają: Działają w cieniu, infiltrując najgłębsze slumsy i przeczesując Rubieże. Wykorzystują brutalne, brudne metody, sieć płatnych donosicieli oraz specjalnie tresowane, ślepe ogary bojowe, które potrafią wyczuć Iskrę lub zapach zakazanych ziół z odległości wielu kilometrów. Zastawiają bezwzględne pułapki na szlakach przemytniczych.

  • Stosunek do władzy: Podlegają bezpośrednio Królowi Aldenowi IV Vane, co daje im niemal pełną samowolę. Są w głębokim, toksycznym konflikcie z Wielką Strażą – ich dowódca, Cassian Vance, szczerze nienawidzi się z Soranem Dravenem. Łowcy uważają Straż za „zbyt przepisową”, a Soran gardzi nimi, widząc w nich bandę chciwych, niekontrolowanych psów łańcuchowych, którzy dla złota złamią każde miejskie prawo.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od Keyi do Sorana

 Wokoło panowała nocna ciemność, a śmierdzące opary sprawiały, że widoczność była naprawdę niewielka. W piwnicy jednego z budynków, który stoi tutaj już setki lat na obrzeżach Dolnego Przedmieścia znajdowała się siedziba, w której rudowłosa dziewczyna ostrożnie ważyła ususzone wcześniej zioła. Tym razem stawka miała być większa niż zwykle. Zamówienie wpłynęło od kogoś, kto bardzo chciał zachować anonimowość. Keya nie wiedziała jeszcze, z jak dużym ryzykiem będzie się to wiązać.  Jej skaleczone palce od kolców Płucnika Rdzawego, (znanego z tego, że hamuje krwawy kaszel i pozwala bogaczom z Oakhaven oddychać bez charczenia) pracowały niezwykle zwinnie. Skupienie sięgało zenitu, kiedy musiała oczyścić próbki i przygotować dokładnie odważony proszek.  - Skończyłam - ocierając pot z czoła, wypuściła głośno powietrze. Gdzieś obok na krześle dało się słyszeć nagłe poruszenie. - Zamierzasz przekazać pakunek osobiście? - zaspały głos Viry wypełnił małe pomieszczenie, a jej przecią...
Czytaj więcej

Od Sorana CD Keyi

 Zimna, lecz krystalicznie czysta woda spływała po nagim ciele mężczyzny - luksus, na który mogli pozwolić sobie nieliczni. Skóra naznaczona była bliznami, a w niektórych miejscach można było dostrzec świeże rany. Mężczyzna przyzwyczajony do tak błahego bólu nawet nie drgnął, kiedy przez przypadek uraził jedną z nich. Westchnął ze zmęczeniem, kiedy w końcu dokończył nocny rytuał. Kiedy znalazł się chwilę później we własnej sypialni i przyodział nocną koszulę, do jego drzwi dobiegło nerwowe pukanie. Początkowo je zignorował. Nie lubił kiedy ktokolwiek naruszał jego czas odpoczynku.  Jednak kiedy rozległo się ponownie, wiedział już, że nie powinien tego ignorować. Przyodział luźne, ulubione spodnie, a potem ze zirytowanym spojrzeniem otworzył drzwi. - Dowódco - młody, nieco wystraszony chłopak zasalutował. - Przybył wysłannik Króla.  Soran zmarszczył brwi w geście lekkiego zdezorientowania. Nocne rozkazy zwykle oznaczały niekoniecznie przemyślane działania.  - Wpuść. -...
Czytaj więcej

CZARNA WODA I KRZYK W CIENIU

Obraz
 Zatrzasnąłem stary, skórzany notes, gdy z wieży zegarowej Oakhaven uderzył trzeci dzwon. Nad miastem unosiła się ta sama, co zwykle, ciężka powłoka brunatnego dymu z manufaktur, dusząca w gardle posmakiem sadzy i spalonego tłuszczu. Kolejny dzień w Erze Żelaza. Kolejny dzień nieznośnego marazmu. Zszedłem w dół, ku Dolnemu Przedmieściu, akurat w momencie, gdy na plac wjechały ciężkie, okute żelazem wozy Zakonu Ortodoksji. Towarzyszyły im „Żelazne Kły” – gwardziści z Wielkiej Straży Króla. Ich czarne pancerze lśniły złowrogo w chłodnym, jesiennym słońcu. Na czele, na ogromnym, ogarniętym apatią ogierze, jechał on. Namiestnik Soran. Nie odezwał się ani słowem. Wystarczyło, że uniósł zakutą w stal dłoń, a tłum gapiów natychmiast zamarł w paraliżującym strachu. Ludzie z Inkwizycji, odziani w poplamione krwią i alchemicznymi odczynnikami fartuchy, przystąpili do swojej codziennej rutyny. Do głównych miejskich studni zaczęli wlewać gęstą, oleistą ciecz. Kolejna potrójna dawka jadu. „Środ...
Czytaj więcej