MARTWE OKO

 Wokoło panowała nocna ciemność, a śmierdzące opary sprawiały, że widoczność była naprawdę niewielka. W piwnicy jednego z budynków, który stoi tutaj już setki lat na obrzeżach Dolnego Przedmieścia znajdowała się siedziba, w której rudowłosa dziewczyna ostrożnie ważyła ususzone wcześniej zioła. Tym razem stawka miała być większa niż zwykle. Zamówienie wpłynęło od kogoś, kto bardzo chciał zachować anonimowość. Keya nie wiedziała jeszcze, z jak dużym ryzykiem będzie się to wiązać.  Jej skaleczone palce od kolców Płucnika Rdzawego, (znanego z tego, że hamuje krwawy kaszel i pozwala bogaczom z Oakhaven oddychać bez charczenia) pracowały niezwykle zwinnie. Skupienie sięgało zenitu, kiedy musiała oczyścić próbki i przygotować dokładnie odważony proszek.  - Skończyłam - ocierając pot z czoła, wypuściła głośno powietrze. Gdzieś obok na krześle dało się słyszeć nagłe poruszenie. - Zamierzasz przekazać pakunek osobiście? - zaspały głos Viry wypełnił małe pomieszczenie, a jej przecią...

 Zatrzasnąłem stary, skórzany notes, gdy z wieży zegarowej Oakhaven uderzył trzeci dzwon. Nad miastem unosiła się ta sama, co zwykle, ciężka powłoka brunatnego dymu z manufaktur, dusząca w gardle posmakiem sadzy i spalonego tłuszczu. Kolejny dzień w Erze Żelaza. Kolejny dzień nieznośnego marazmu. Zszedłem w dół, ku Dolnemu Przedmieściu, akurat w momencie, gdy na plac wjechały ciężkie, okute żelazem wozy Zakonu Ortodoksji. Towarzyszyły im „Żelazne Kły” – gwardziści z Wielkiej Straży Króla. Ich czarne pancerze lśniły złowrogo w chłodnym, jesiennym słońcu. Na czele, na ogromnym, ogarniętym apatią ogierze, jechał on. Namiestnik Soran. Nie odezwał się ani słowem. Wystarczyło, że uniósł zakutą w stal dłoń, a tłum gapiów natychmiast zamarł w paraliżującym strachu. Ludzie z Inkwizycji, odziani w poplamione krwią i alchemicznymi odczynnikami fartuchy, przystąpili do swojej codziennej rutyny. Do głównych miejskich studni zaczęli wlewać gęstą, oleistą ciecz. Kolejna potrójna dawka jadu. „Środ...