Kroniki Żelaznego Konsensusu

ERA ŻELAZNEGO KONSENSUSU: PODRĘCZNIK ŚWIATA

I. Historia i Mit: "Szaleństwo Sitii" (Sto lat temu)

W oficjalnej, państwowej historii nauczanej w ludzkich szkołach i akademiach wojskowych, wydarzenia sprzed wieku nazywa się „Pierwszym Błędem” lub „Szaleństwem Sitii”.

Według legend, grupa potężnych magów – dumny szermierz, płomienna czarodziejka i białowłosa dziewczyna imieniem Sitia – wszczęła krwawy, bezwzględny bunt przeciwko ludzkiej władzy. Sitia, opętana żądzą zdobycia korony, miała posunąć się do paktu z demonami i użyć zakazanej magii, która niemal rozerwała strukturę czasu i zamroziła pół królestwa. Rebelia została krwawo stłumiona przez ówczesnego Regenta Scanlona, a buntownicy obaleni i straceni (lub uwięzieni w nienawiści).

Dziś imię Sitii jest synonimem zdrady, chaosu i potwora. Ludzie uczą się o niej jako o dowodzie na to, że magia to choroba, która zawsze prowadzi do destrukcji, a dawna próba buntu była największym błędem w historii kontynentu.

II. Teraźniejszość: Świat pod Żelazną Ręką

Sto lat później żyjemy w świecie, gdzie ludzie całkowicie i bezwzględnie kontrolują wszystko. Magia została niemal doszczętnie wypleniona lub zepchnięta do głębokiego podziemia.

• Inkwizycja i „Środki na Chwasty”: Ludzkie państwo używa specjalnych formacji inkwizytorskich, które patrolują miasta. Każde dziecko wykazujące anomalie jest natychmiast rejestrowane. Do powszechnego użytku weszły nowoczesne, alchemiczne substancje tłumiące magię (tzw. „środki na chwasty”). Są one dodawane do miejskich studni lub podawane podejrzanym – powoli blokują przepływ energii w żyłach, powodując bolesne, powolne obumieranie zdolności nadnaturalnych.

• Apatia i Marazm: Miasta są szare, średniowieczne, pełne strachu. Ludzie żyją w marazmie, pilnując siebie nawzajem, a każda próba oporu jest duszona w zarodku z myślą: „Cel uświęca środki. Nie dopuścimy do drugiego Szaleństwa Sitii”.

III. Władza: Tron Czarnych Kłów

Imperium Veridii nie zna pojęcia litości ani kompromisu. Na czele ludzkiej tyranii stoi obecnie bezwzględny aparat państwa policyjnego, sterowany przez paranoję monarchy i egzekwowany przez dwie rywalizujące ze sobą formacje:

• Król Alden IV Vane: Monarcha, który odziedziczył koronę po rodzie dawnych Regentów. To paranoik obsesyjnie lękający się powrotu magii i rebelii. Wierzy, że jego boską misją jest utrzymanie ludzkości w totalnej czystości. To on podpisał dekrety o masowym zatruwaniu rzek alchemicznym jadem i to on finansuje laboratoria Inkwizycji. Rzadko opuszcza zamek w Oakhaven, całkowicie odizolowany od cierpienia swoich poddanych.

• Soran (Namiestnik Żelaza i Dowódca Wielkiej Straży): Jeśli król Alden jest umysłem stojącym za prześladowaniami, Soran jest ich najpotężniejszą pięścią. Mimo stosunkowo młodego wieku, ten drapieżny i chłodny strateg posiada absolutną władzę wykonawczą i odpowiada wyłącznie przed samym władcą. To milczący kat w czarnym pancerzu, który osobiście nadzoruje garnizony, dba o szczelność barier antymagicznych i bezwzględnie tłumi wszelki opór. Choć skrywa zmęczenie rolą tyrana, jego żołnierski honor czyni z niego żywy, nieuchronny wyrok śmierci dla buntowników.

• Cassian Vance i Łowcy Korony: Trzeci, mroczny filar władzy Aldena IV. Podczas gdy Soran reprezentuje oficjalną, karną dyscyplinę wojskową, Łowcy pod wodzą cynicznego Cassiana to bezwzględne psy gończe króla. Działają w cieniu, polując na magów i przemytników dla czystego zysku i królewskich nagród. Cieszą się ogromnymi przywilejami u monarchy, co rodzi potężny, cichy konflikt na szczytach władzy – Łowcy bezustannie próbują podkopać pozycję Wielkiej Straży, omijając miejskie prawo, którym gardzą.