Cienie w Tle

 Postacie grywalne, znajdujące się w świecie. Zarówno te ważniejsze, jak i mniej.

-----------------------------

KRÓL ALDEN IV VANE – „ŻELAZNY MONARCHA”

  • Rola: Władca Imperium Veridii, twórca Żelaznego Konsensusu.

  • Aparycja: Mężczyzna pod pięćdziesiątkę, o chorobliwie bladej skórze, siwiejących włosach i przeszywającym, paranoicznym spojrzeniu. Zawsze odziany w bogate, purpurowe szaty podbite futrem, spod których rzadko zdejmuje lekką, ceremonialną kolczugę.

  • Krótki opis: Alden IV to władca ogarnięty obsesyjnym strachem przed magią i powtórką z historii (buntem Sitii). To on nakazał zatruwanie studni jadem, by kontrolować populację i tłumić Iskrę. Z roku na rok staje się coraz bardziej podejrzliwy – nie ufa nikomu na swoim dworze, a jedynym człowiekiem, którego lojalności jest (póki co) pewien, jest Soran Draven. Król widzi w magach nie ludzi, a chodzącą zarazę, którą należy albo całkowicie zniszczyć, albo zamienić w bezwolne narzędzia (Czarnych Żołnierzy).


-----------------------------



INKWIZYTOR MALEKAI – „OKO ORTODOKSJI”

  • Rola: Wysoki Inkwizytor Zakonu Ortodoksji w Oakhaven.

  • Aparycja: Chudy, wysoki, o nienaturalnie długich palcach wiecznie umazanych alchemicznymi odczynnikami. Nosi skórzany, poplamiony krwią fartuch inkwizycyjne nałożony na ciemne szaty zakonne. Twarz skrywa za maską z ciemnego metalu, spod której widać tylko parę zimnych, żółtawych oczu.

  • Krótki opis: Fanatyk, naukowiec i sadysta w jednym. To Malekai nadzoruje produkcję jadu i osobiście przeprowadza eksperymenty na schwytanych magach w lochach Oakhaven. Kocha porządek i czystą biurokrację śmierci. Jest w cichym konflikcie z Soranem – uważa, że Dowódca Wielkiej Straży jest „zbyt miękki” dla buntowników i za bardzo dba o dyscyplinę wojskową zamiast o całkowite, brutalne wyplenienie Iskry.

-----------------------------



CASSIAN VANCE – „PIERWSZY OGAR”

  • Rola: Dowódca Łowców Korony.

  • Aparycja: Szczupły, drapieżny mężczyzna przed czterdziestką o lisiej urodzie, przenikliwych, żółtawych oczach i kpiącym uśmiechu. Zamiast ciężkiej zbroi nosi warstwowe, ciche skóry z elementami futra, a jego ciało obwieszone jest trofeami – wysuszonymi amuletami i kośćmi magów.

  • Krótki opis: Cyniczny, chciwy i piekielnie inteligentny. Cassian nie poluje z fanatyzmu religijnego jak Inkwizycja – dla niego to doskonały, dochodowy biznes i sport. Jest ulubieńcem Króla, bo dostarcza mu rezultaty bez zadawania zbędnych pytań.

  • Relacja z Soranem: Śmiertelna, choć maskowana dworską etykietą nienawiść. Cassian i Soran szczerze się nie cierpią. Cassian uważa Sorana za sztywnego, nudnego żołnierza z przestarzałym kodeksem honorowym, który tylko przeszkadza w czystkach. Regularnie podkopuje autorytet Sorana przed Królem, próbując udowodnić, że jego Łowcy są bardziej skuteczni niż Wielka Straż.


-----------------------------




ALERIA „CIEŃ” – PRZYWÓDCZYNI KONSORCJUM

  • Rola: Szefowa Konsorcjum Czarnego Rynku w slumsach Oakhaven.

  • Aparycja: Kobieta w średnim wieku, o magnetycznej, dojrzałej urodzie i ostrym spojrzeniu. Ma ciemne włosy splecione w koronę i liczne tatuaże na szyi. Zazwyczaj siedzi w głębi swojej karczmy „Pod Pękniętą Runą”, paląc rzadki tyton z Rubieży.

  • Krótki opis: Najpotężniejsza figura w przestępczym półświatku. Aleria to bezwzględna bizneswoman – nie handluje magią z ideologii, tylko dla gigantycznego zysku. To ona kupuje trucizny i zakazane zioła, a potem sprzedaje je bogatym kupcom lub buntownikom. Wie o wszystkim, co dzieje się w slumsach i ma swoich szpiegów nawet na zamku. Choć oficjalnie współpracuje z każdym, kto ma złoto, potajemnie nienawidzi Króla za podatki i blokady handlowe.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od Sorana CD Keyi

 Zimna, lecz krystalicznie czysta woda spływała po nagim ciele mężczyzny - luksus, na który mogli pozwolić sobie nieliczni. Skóra naznaczona była bliznami, a w niektórych miejscach można było dostrzec świeże rany. Mężczyzna przyzwyczajony do tak błahego bólu nawet nie drgnął, kiedy przez przypadek uraził jedną z nich. Westchnął ze zmęczeniem, kiedy w końcu dokończył nocny rytuał. Kiedy znalazł się chwilę później we własnej sypialni i przyodział nocną koszulę, do jego drzwi dobiegło nerwowe pukanie. Początkowo je zignorował. Nie lubił kiedy ktokolwiek naruszał jego czas odpoczynku.  Jednak kiedy rozległo się ponownie, wiedział już, że nie powinien tego ignorować. Przyodział luźne, ulubione spodnie, a potem ze zirytowanym spojrzeniem otworzył drzwi. - Dowódco - młody, nieco wystraszony chłopak zasalutował. - Przybył wysłannik Króla.  Soran zmarszczył brwi w geście lekkiego zdezorientowania. Nocne rozkazy zwykle oznaczały niekoniecznie przemyślane działania.  - Wpuść. -...
Czytaj więcej

Od Keyi do Sorana

 Wokoło panowała nocna ciemność, a śmierdzące opary sprawiały, że widoczność była naprawdę niewielka. W piwnicy jednego z budynków, który stoi tutaj już setki lat na obrzeżach Dolnego Przedmieścia znajdowała się siedziba, w której rudowłosa dziewczyna ostrożnie ważyła ususzone wcześniej zioła. Tym razem stawka miała być większa niż zwykle. Zamówienie wpłynęło od kogoś, kto bardzo chciał zachować anonimowość. Keya nie wiedziała jeszcze, z jak dużym ryzykiem będzie się to wiązać.  Jej skaleczone palce od kolców Płucnika Rdzawego, (znanego z tego, że hamuje krwawy kaszel i pozwala bogaczom z Oakhaven oddychać bez charczenia) pracowały niezwykle zwinnie. Skupienie sięgało zenitu, kiedy musiała oczyścić próbki i przygotować dokładnie odważony proszek.  - Skończyłam - ocierając pot z czoła, wypuściła głośno powietrze. Gdzieś obok na krześle dało się słyszeć nagłe poruszenie. - Zamierzasz przekazać pakunek osobiście? - zaspały głos Viry wypełnił małe pomieszczenie, a jej przecią...
Czytaj więcej

CZARNA WODA I KRZYK W CIENIU

Obraz
 Zatrzasnąłem stary, skórzany notes, gdy z wieży zegarowej Oakhaven uderzył trzeci dzwon. Nad miastem unosiła się ta sama, co zwykle, ciężka powłoka brunatnego dymu z manufaktur, dusząca w gardle posmakiem sadzy i spalonego tłuszczu. Kolejny dzień w Erze Żelaza. Kolejny dzień nieznośnego marazmu. Zszedłem w dół, ku Dolnemu Przedmieściu, akurat w momencie, gdy na plac wjechały ciężkie, okute żelazem wozy Zakonu Ortodoksji. Towarzyszyły im „Żelazne Kły” – gwardziści z Wielkiej Straży Króla. Ich czarne pancerze lśniły złowrogo w chłodnym, jesiennym słońcu. Na czele, na ogromnym, ogarniętym apatią ogierze, jechał on. Namiestnik Soran. Nie odezwał się ani słowem. Wystarczyło, że uniósł zakutą w stal dłoń, a tłum gapiów natychmiast zamarł w paraliżującym strachu. Ludzie z Inkwizycji, odziani w poplamione krwią i alchemicznymi odczynnikami fartuchy, przystąpili do swojej codziennej rutyny. Do głównych miejskich studni zaczęli wlewać gęstą, oleistą ciecz. Kolejna potrójna dawka jadu. „Środ...
Czytaj więcej