KEYA REED

"Świat dzieli się na tych, którzy piją jad i potulnie czekają na śmierć, oraz na tych, którzy mają dość sprytu, by ukraść kolejny dzień. Ja zamierzam dożyć wiosny."

I. DANE REJESTRACYJNE (INQUISITION FILES)

• Wiek: 21 lat

• Status Społeczny / Zawód: Uliczny złodziej, zielarka z marginesu, nielegalna dystrybutorka trucizn.

• Miejsce pochodzenia: Riverton, tam dorastała skryta w cieniu Wielkiego Muru.

• Status prawny: Ścigana listem gończym za przemyt zakazanych ziół przez granicę królestwa, kradzieże kieszonkowe oraz nielegalne warzenie substancji odurzających.

• Przynależność / Frakcja: Samotny gracz (okazjonalnie współpracuje z Konsorcjum Czarnego Rynku, realizując zlecenia na dostawę toksyn).

II. ANATOMIA I SYGNAŁY SZCZEGÓLNE

• Aparycja: Sylwetka smukła i zwinna przez lata ucieczek przed strażą po dachach slumsów. Na dłuższą metę brakuje jej siły mięśniowej, głównie dlatego, że Keya szybko się zniechęca przy monotonnym wysiłku; jeśli nie potrafi czegoś przepchnąć lub wyważyć za pierwszym razem, natychmiast irytuje się i szuka alternatywnej, sprytnej drogi. Posiada długie włosy o płomienno-rudym odcieniu, które zazwyczaj chowa głęboko pod kapturem, by nie rzucać się w oczy. Oczy o barwie głębokiego, ciemnego szafiru – czujne, bystre i nieufne.

• Blizny i Znamiona: Posiada liczne, drobne blizny na dłoniach od kolców jadowitych roślin oraz głębokie rozcięcie na lewym przedramieniu – pamiątkę po ucieczce przez zbite okno podczas jednej z miejskich obław.

• Styl ubioru: Nosi ciemny, ciasno sznurowany skórzany gorset, znoszoną lnianą koszulę, wysokie buty z miękkiej skóry oraz potargany, zniszczony płaszcz z głębokim kapturem. Posiada dziesiątki sprytnie wszytych, wewnętrznych kieszeni na noże i fiolki.

• Ekwipunek i Broń: Dwa ukryte w rękawach sztylety do brudnej walki z bliska, zestaw wytrychów, mała sakwa ze złotem z ostatniej kradzieży oraz pas z fiolkami. Znajduje się w nich ekstrakt ze Srebrnego Snu (silny środek nasenny) oraz kilka dawek paraliżujących toksyn własnej roboty.

III. STATUS ISKRY (MAGIA I SKAŻENIE)

• Poziom uwarunkowania: Człowiek (tak przynajmniej sama uważa, jest święcie przekonana, że Iskra jej nie dotyczy, a ojciec był po prostu dziwacznym medykiem).

• Natura daru: Brak (Moc pozostaje całkowicie uśpiona i zapieczętowana przez zmarłego ojca. Żadne symptomy magii nie ujawniają się na zewnątrz, co chroni ją przed zmysłami Inkwizycyjnych Ogarów).

• Poziom skażenia jadem: Czysta. Ze względu na działanie pieczęci ojca, alchemiczny jad dodawany do miejskich studni nie wchodzi w reakcję z jej krwią. Keya pije wodę w Oakhaven bez żadnych skutków ubocznych – nie ma czarnych żył, nie kaszle krwią, co utwierdza ją w przekonaniu, że jest zwykłą, zdrową śmiertelniczką.

IV. PROFIL PSYCHOLOGICZNY I MOTYWACJE

• Charakter:
  Keya to wybuchowa mieszanka ciętego języka, realizmu i głęboko skrywanej frustracji. Daleko jej do milczącego, tajemniczego asa gangu. Mówi zdecydowanie za dużo, potrafi zagadać rozmówcę na śmierć, a jej domyślnym trybem obrony jest skrajna uszczypliwość i sarkazm. Nie potrafi ugryźć się w język – przez to, że wiecznie musi rzucić jakimś złośliwym komentarzem, regularnie wpakowuje się w niefajne sytuacje i ściąga na siebie kłopoty, prowokując strażników lub niebezpiecznych klientów z podziemia. Szybko się wkurza, jest porywcza i łatwo wyprowadzić ją z równowagi. Z natury to twarda realistka z mocną tendencją do pesymizmu – zamiast wierzyć w lepsze jutro, woli zakładać najgorszy scenario, żeby nic jej nie rozczarowało. Z wyboru jest samotniczką, która nie ufa ludziom i trzyma ich na dystans swoim jadowitym humorem, ale jednocześnie cała jej istota jest potwornie spragniona wolności – nienawidzi zakazów, murów i duszącego marazmu Oakhaven.
  Grzechy i Słabości:
  Zwierzęta: Jej absolutna, najgłębiej skrywana słabość. Choć potrafi bez mrugnięcia okiem otruć skorumpowanego kupca, serce pęka jej na widok cierpiącego stworzenia. Nie potrafi przejść obojętnie obok głodnego, bezpańskiego psa czy maltretowanego konia pociągowego. To ogromne zagrożenie w świecie, gdzie Inkwizycja tresuje ślepe ogary bojowe – Keya prędzej zaryzykuje życie, by pomóc skrzywdzonemu zwierzęciu, niż człowiekowi.
  Słabość do mężczyzn: Mimo swojej deklarowanej nieufności i samotniczego trybu życia, ma wyraźną słabość do płci przeciwnej. Przystojny, charyzmatyczny mężczyzna potrafi na chwilę uśpić jej czujność lub odwrócić uwagę, co w świecie pełnym inkwizycyjnych szpiegów i łowców nagród bywa śmiertelną pułapką.
  Brak cierpliwości i słomiany zapał: Jeśli coś wymaga długiego, fizycznego wysiłku, Keya odpuszcza. Wścieka się, gdy zwinność i spryt nie wystarczają do rozwiązania problemu.

• Stosunek do legendy o Sitii: Obojętny, podszyty lekką pogardą. Uważa Sitię za szaloną egoistkę, przez którą świat stał się szary, a Inkwizycja zyskała powód do terroryzowania niewinnych ludzi. Ruch Córek Sitii traktuje jak bandę samobójców, którzy zamiast walczyć o chleb, gonią za dawno martwymi mitami.

• Główny cel: Przetrwanie kolejnej zimy w Oakhaven, unikanie patroli Wielkiej Straży oraz zebranie wystarczającej ilości złota z nielegalnego handlu, by w przyszłości wykupić się z miasta i uciec za morze.

V. KRONIKA ŻYCIA (HISTORIA)

Keya dorastała w ponurych, wiecznie wilgotnych zaułkach Riverton, tuż pod cieniem monumentalnego Wielkiego Muru. Jej ojciec, skryty i wiecznie rzucający nerwowe spojrzenia medyk, nauczył ją wszystkiego o ziołach, zanim zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach (potajemnie zgładzony przez Inkwizycję). Zostawił ją samą z jedną radą: „Nigdy nie daj się złapać i nigdy nie szukaj w sobie niczego więcej niż rzemiosła”.

Gdy Żelazny Konsensus zaczął coraz mocniej zaciskać pętlę na gardłach mieszkańców prowincji, Keya przeniosła się do stolicy – potężnego, spowitego dymem Oakhaven. Szybko zrozumiała, że uczciwa praca w manufakturach to powolny wyrok śmierci w apatii. Wybrała cienie. Wykorzystując swoją niezwykłą wiedzę botaniczną, zaczęła zapuszczać się na niebezpieczne Rubieże, by zdobywać zakazane rośliny i warzyć z nich specyfiki, na które podziemie zawsze miało popyt.

Ostatnie lata to dla niej ciągła gra w kotka i myszkę. Sprzedając trucizny dla Konsorcjum i odcinając sakiewki bogatym kupcom, zyskała reputację nieuchwytnego szczura ze slumsów. Ostatnio jednak wokół jej szyi zaczyna zaciskać się pętla. Wielka Straż Króla pod wodzą milczącego Sorana zaczęła interesować się źródłem nowych, paraliżujących toksyn na czarnym rynku. Keya wie, że jej kryjówka w Dolnym Przedmieściu przestaje być bezpieczna, a jedno fałszywe stąpnięcie po dachach Oakhaven może doprowadzić ją prosto przed oblicze Namiestnika Żelaza. Nie ma pojęcia, że to spotkanie zniszczy całe jej wyobrażenie o tym, kim naprawdę jest.